16/08/07

Had mijn vader het toen geweten.


Vele mensen heb ik gesproken over mijn reis-onderneming en het is mij opgevallen dat veel dezelfde vragen worden gesteld. En een beetje professionele website heeft een categorie Frequently Asked Questions, deze site nu dus ook. Heb je zelf een vraag: schuw het niet deze te stellen!
Hoe kom je er in vredesnaam bij om dit te gaan doen?

Tijdens een zonnige vakantienamiddag in 1981 aan de Belgische kust demonteerde mijn vader de extra achter-wieltjes van mijn fiets. Een gebeurtenis die de rest van mijn kindertijd, ja zelfs leven, voorgoed veranderde en een wereld vol avonturen voor mij opende.
Alvorens het echter zover was diende ik eerst te leren fietsen op twee wielen. Ik kan me dat moment nog helder voor de geest halen. “Nu moet je je goed vasthouden. En je evenwicht bewaren” zei mijn vader ernstig. Zijn ene hand omvatte de mijne aan het handvat zijn andere duwde me behoedzaam voorwaarts aan het zadel. We oefenden en oefenden heen en weer langs de platanen in het naburig parkje. “Je kunt het wel” herhaalde mijn vader steeds en ik geloofde hem. Ik wiebelwankelde geconcentreerd en gespannen en op de één of andere manier schommelschokkende ik de trappers rond.
Na een tijdje fietste ik verder dan onze achtertuin, verder dan onze straat. Verder dan alles wat ik kende. Ik stak illegaal de straat over en zag nieuwe huizen, hoorde vreemde stemmen, rook nieuwe dingen en mijn klein hazenhartje juichte in mijn keel. Vanaf dat ogenblik was ik vrij. Het liefst
sloeg ik op goed geluk verdwaalweggetjes in naar de rand van de wereld ...althans mijn wereld.
Een winter of twee later had de lieve Sint een knal gele BMX voor mij in petto. Zijn mysterie was daarmee opgelost, daar door onze traditionele schouw een fiets nooit doorkon, maar daarentegen zetten nieuwe omgevingen vol mysterie mijn schuchtere jongensgeest op zijn kop. Ik zocht steevast naar modder en sjeesde er dan hijgend en triomfantelijk met mijn ratelende BMX ,veroorzaakt door de spelkaarten die met moeder´s wasspelden aan de spaken verbonden waren, doorheen.
Vele jaren zijn sinds die dag aan de Belgische kust verstreken maar nog steeds word ik gedreven door het intense gevoel dat gepaard gaat tijdens de ervaring van het ontdekken, het onbekende, het nieuwe, de vrijheid, de uitdaging. Alsof er binnen in je iets koortsachtig begint te zwellen en te kloppen als je een tijdje thuis bent. Zodanig dat je er rusteloos van wordt. Het grasduinen in een atlas helpt slechts tijdelijk om de symptomen van de kwaal te verdrukken...tot het moment dat je besluit om een vliegtuigticket te kopen. Dromen veranderen in ideeën en ideeën worden omgegoten in concrete plannen.


Ditmaal zal ik al fietsend zwerven door Zuid-Amerika. Startend in Argentinië om vervolgens een tocht te maken langsheen Uruguay, Brazilië ,Paraguay en Bolivia. Daar aangekomen in La Paz (Bolivia) zal ik terug enkele weken/maanden werken aan de verdere uitbouw van enkele kleine ontwikkelingsprojecten met en voor de straatjongeren en kameraad schoenpoetsers. Daarover later meer.

Ik hou jullie op hoogte.

5 opmerkingen:

iuna zei

Federico,... Laat mij hier maar de eerste zijn om wat timide te reageren ... Het klinkt al fantastisch van in het begin ... ik zie uit naar uw avonturen ... ik kan al voelen wat er bij jou leeft ... zoals uw blog van bolivia een gevoelige snaar heeft geraakt bij mij ... zal uw nu-nog-ongeschreven-verhaal, ook weer een stimulans zijn om zelf tot actie over te gaan ... ik wens u veel goeds, veel moois en een fantastische reis toe !!! Als je er besluit te blijven kom ik wel eens langs :-) chinqui iuna.

Anoniem zei

Hola
al zeker he. Wel, heb zondag samen met Marieke nog een bericht gestuurd voor een goede reis te wensen maar zag nadien dat er iets mis is gegaan. Ga het op de onvolmaakte technologie steken.
Hoop dat je goed bent aangekomen, er veel zin in hebt en alles mee mag vallen.
Tot hier toe snap ik je blog nog volledig dus zal het zo wel een beetje opvolgen.
Disfrutalo
Greet

Saar zei

Dag Fre!
Ik heb ook eerder al een bericht proberen achter te laten maar het is me precies ook niet gelukt... In elk geval kijk ik er erg naar uit om je blog te volgen tijdens de saaie momenten op het werk. Geniet ten volle van je avonturen, misschien tot over een jaartje ofzo nog eens op de Blauwenberg?
Dikke kus, Saar.

iuna zei

Hey Federico,... heb hier net uw fotos gezien van u en uw fiets in volle uitrusting aan het hoofd van een peleton....ik weet dat uw conditie super is, want ge hebt er mij afgereden bij ons laatste tourke... desalniettemin zou ik u willen vragen van den epo af te blijven en u vooral goe uit te rusten met remblokken, want hebt gehoord dat het daar soms stevig bergaf kan gaan :-) cheer iuna.

Wauter zei

Jow Fré, geen idee waar ge al zit maar hopelijk loopt alles op rolletjes! Hier snel wat inspiratie voor als ge het onderweg niet kunt laten: http://www.boingboing.net/2007/09/05/homeless-world-cup.html
Zeker lezen!
Groeten.

Wauter